Yokluğun başkenti Mogadişu

Yıkık, dökük, harabe, savaş yorgunu. Somali'de 20 yıldır süren iç savaş en çok Mogadişu'yu vurmuş. Binalar delik deşik. Koca kent, terk edilmiş, unutulmuş gibi. Beyaz badanalı evler bile hüzünden, korkudan sararmış. Çocukların neşeli gülüşleri olmasa Mogadişu hepten hayalet, hepten korku kenti olacak. Kuraklıktan ve iç savaştan kaçan binlerce Somalili, Mogadişu'ya sığınmaya çalışıyor. Mogadişu yanlış adres! Mogadişu bu kadar aç ve çaresiz insanı nasıl bağrına bassın? İlacı olsa kendi yarasına sürecek Mogadişu. Sütü olsa kendi bağrındaki bebekleri doyuracak. Dermanı olsa açlığın ve sefaletin pençesindeki binlerce çaresize kol kanat gerecek. Buna gücü yok. Çünkü Somali'de hiçbir şey yok.

MOGADİŞU'DA HER ŞEY YOK
Ekmek yok, su yok, ev yok, bark yok, elektrik yok, yol yok, hastane yok, ilaç yok, okul yok, öğretmen yok, huzur yok, güven yok, adalet yok, çay yok, şeker yok, çikolata yok, balon yok, süt yok, mama yok! Daha da kötüsü umut yok, hayal yok! Yarın yok! Yok! Yok! Yok! Aklınıza gelen de yok, gelmeyen de yok. Sayabileceğiniz her şey yok! Yokluğun insanlığı bu kadar kasıp kavurduğu, basit ve küçük şeylerin bile büyük kıymete bindiği başka bir ülke, başka bir başkent görmedim ben Afrika'da. Ağır bir koku var Mogadişu'da. Kamplarla çevrilen kentte burun deliklerimizi sızlatacak kadar keskin bir koku. İster sefaletin kokusu, ister ölümün kokusu deyin buna! Adını koymak mümkün değil ama şehir kokuyor. Somalililer gündüzleri yol kenarlarında dükkanların önünde ve kaldırım kenarlarında oturuyor. Yapacak pek bir şeyleri yok. Başını sokabilecek bir evi ve akşam çocuklarına pişirebileceği biraz darı ya da pirinci olan haline şükrediyor.