‘Evde keskin kurallarım var’

Kaleme aldığınız kitabınızda hikaye oğlunuz Kaplan'la başlıyor. Ona bir hatıra mı bırakmak istediniz?
Kaplan'dan yola çıkmamın nedeni, Kaplan kendine has ve farklı bir çocuk, özel bir dünyası var. Hem de Kaplan'a kalıcı bir hatıra olsun istedim. Daha önceden de ilk oğlum Aslan adına bir çizgi film projesi vardı, bu da Kaplan'ın olsun istedim.
Gelirini kız çocukları için bağışlayacaksınız, değil mi?
Kitaptan elde edilecek gelir kız çocuklarının eğitimine bağışlanacak ve beklediğimden daha çok ilgi var. Bu da beni mutlu ediyor.
Nasıl bir annesiniz?
Eğlenceli bir anneyim çocuklarımla arkadaş gibiyim ama dışarıdan göründüğü kadar rahat bir anne değilim. Keskin kurallarım vardır, disiplinliyim. Mesela uyku saatleri bellidir, yemek yerken asla bir şey izlenmez, masada düzgün oturup yemek yemek, saygılı olmak, teşekkür etmek çok önemlidir. Belli bir saatten sonra playstation, televizyon vs. kapatılır. Ancak akademik hayatta hiç kuralcı değilim. Küçükken de ödev yapmayı sevmezdim ve bizim evimizde de ödev dayatması yoktur.



ÖDEV YAPIN DEMEM
Gerçekten mi?
Küçükken kendime demiştim 'Bir gün çocuğum olursa ödev konusunda ısrarcı olmayacağım' diye. Öğretmenlerle çelişiyoruz bu konuda (Gülüyor). Belki de henüz küçük oldukları için böyle düşünüyorum. İlgi alanlarına yönelik projeler hazırlıyorlar, öğretmenleriyle her zaman iletişim halindeyiz.
Annelik yolculuğunda sizi en çok neler zorluyor?
Sorumluluk. İki çocuğun sorumluluğu beni zorluyor. Bazen nasıl yetişeceğimi, nasıl denge kuracağımı şaşırıyorum. Bunu paylaşamamak zorluyor; ev içinde tek ebeveyn olunca her şeyi tek başıma üstlenmem gerekiyor. Bir de ben sadece 'anne' değilim.

KENDİMİ İHMAL ETMEM
Bunu biraz daha açar mısınız?
Begüm olarak sadece 'anne' sıfatına sahip değilim; hem iş hayatım hem de kendi özel hayatım var. "Kendimi çocuklarıma adadım, saçımı süpürge ettim" tarzı bir insan değilim. Öyle olmayı da reddediyorum. Tabii ki anne olarak vicdanımla gidip geliyorum ama artık "8'de onlar yatmadan önce evde olacağım" stresi yapmıyorum. Kendi hayatımı sekteye uğratmak istemiyorum. Aslında kısacası hayatımı çocuklarımın üzerine kurduğum ama kendimi de ihmal etmediğim bir sistem kurmaya çalışıyorum. Tabii ki bu, her anne gibi kimi zaman zor oluyor.



HATA YAPACAĞIM İŞE GİRMEMEYE ÇALIŞIRIM
Nasıl bir çocukluk geçirdiniz?
Abim de ben de mutlu çocuklardık. Ebeveynlerimiz eğitimciydi ama öyle eğitimci olmanın getirdiği bir örnek öğrenci profilinde büyütülmedik. Bana bilakis "Örnek öğrenci olmak zorunda değilsin" dendi. Şansım, vizyoner anne-baba ile büyümekti.
Hayatınızda hiç hata yaptınız mı peki?
Tabii ki çok hata yapmışızdır, hatasız olmaz. Ancak ben abime göre daha çekimserimdir, hata yapacağım işe girmemeye çalışırım. Bunu çocuklarımı eğitirken aşmaya çalışıyorum çünkü bir insanın en büyük yanlışı da hata yapacağım diye bir şeye başlayamamak…

HAYALİMİZ, HERKESE BURS VERDİĞİMİZ BİR OKUL AÇMAK
SEY Vakfı abim ile kurduğumuz bir vakıf. Her yıl dezavantajlı çocuklara eğitim bursu veriyoruz ve şu sıralar bursları seçiyoruz. Bursu verirken tek kriterimiz ailenin asgari ücretle geçiniyor olması. Otizm, down sendromu gibi özel çocuklarımız için de her yıl belirli kota ayırıyoruz ve ihtiyaçlarına yönelik çalışmalarımız oluyor. Buradaki çalışmalar bizi çok mutlu ediyor. İleride de umarım herkesin burslu okuduğu bir okul açarız, böyle bir hayalimiz var.