Vicdanımızı nerede düşürdük acaba?
Her seferinde yüreğim burkuldu, insanlığımdan utandım.
Dört şehir magandası, minibüsün içinde işitme engelli bir çocuğu acımasızca, dakikalarca dövdüler.
Garibimin tek suçu, kendisine vuranlara işaret diliyle kulaklarının duymadığını anlatmak istemesiydi.
Annesinin, yüzü gözü şişen evladını göğsüne bastırırken söylediği "Bunlar nasıl insan?" sözü hâlâ kulaklarımda çınlıyor.
Olayın beni daha da üzen ve yoran iki yönü daha vardı.
Birincisi; o dört gencin de üniversite öğrencisi olması, birinin tıp fakültesinde okuması ve aynı zamanda 'spor ahlakının' en geçerli olduğu branşlardan biri olan Uzakdoğu sporlarıyla profesyonel olarak ilgileniyor olmasıydı. İkincisi ve çok daha önemli olanı ise; olay dakikalarca devam ederken, minibüsün içinde bulunan ve sayıları çok daha kalabalık olan diğer insanların kıllarını bile kıpırdatmamasıydı.
Geçen ay da benzer bir olay yaşanmıştı. Şehir magandaları, bir benzin istasyonunda kıstırdıkları engelli Güneydoğu gazilerini öldüresiye darp etmişlerdi.
Belli ki bu olayların kolay kolay sonu gelmeyecek.
Peki biz toplum olarak vicdanımızı ne zaman, nerede düşürdük?
Konu, sosyolog ve psikologların alanına girmesine rağmen kafa yormadan duramıyorum. Acaba dizilerde, filmlerde, haber bültenlerinde sürekli şiddet pompalanması yüreğimizi mi nasırlaştırdı? Şiddeti sıradanlaştırıp 'hayatın bir parçası' olarak görme aymazlığına mı düştük? 10 yılda bir darbe, beş yılda bir savaş tehlikesi yaşamak dengemizi mi bozdu? Yoksa dijital hayat bizleri duygularımızdan mı koparttı? Hepimiz ormanın içinde başı ekranlardan, cep telefonlarından, tabletlerden kalkmayan 'yalnız ağaçlar' haline mi geldik?
Sosyal medyanın 'kendini övme ve başkasını linç etme' cazibesine(!) mi kapıldık?
Acaba hepimiz hayatı 'Survivor' yarışması olarak görmeye, bedeli ne olursa olsun 'rakiplerimizi elemeye' mi alıştık? Gerçek yaşamda 'game ower' olmadığını bile bile hayatı bir oyun konsolu olarak görmeye mi şartlandırıldık?
Maddiyat. maneviyatın önüne geçtiği ya da zorla geçirildiği için köklerimizden ayrıştırılıp düşen bir yaprak gibi kaldırıma mı savrulduk?
Sebep belki yukardakilerden biri, belki de hepsi... Ama nedeni her ne olursa olsun, çocuklarımızı 'vicdanlı bireyler' olarak yetiştirmek zorundayız.
İngilizceyi, bilgisayarı altı aylık kursla öğrenme olanakları var ama 'vicdanlı olmayı' onlara ancak annebabaları öğretebilir.
Bu 'ilk dersi' vermeyi sakın unutmayalım...
EN SON HABERLER
- 1 Yeşilçam'ın dört yapraklı yoncasından biriydi! Usta oyuncu Filiz Akın'ın gerçek adı bakın neymiş...
- 2 Pamir'in kime benzediği belli oldu! Sahra Işık'tan yıllar öncesine yolculuk: Annesinin ikizi gibi!
- 3 Çalıkuşu’nun minik Munise’siydi! Oyuncu Mine Çayıroğlu’ndan duygusal itiraf: “Çocuk yıldız olmak travmatik bir durum”
- 4 Yavuz Bingöl'ün ameliyatı ertelendi! Menajerinden yeni açıklama: Eşi hastane odasından paylaşım yaptı
- 5 Fahriye Evcen'den oğulları Karan ve Kerem ile güldüren paylaşım: "İki erkek çocuklu evin akşam rutini..."
- 6 47 yıl sonra aynı köye gitti! Oyuncu Meral Çetinkaya'nın duygu dolu açıklaması ve Türkan Şoray itirafı...
- 7 Prof. Dr. Nihat Hatipoğlu ile Dosta Doğru 20 Kasım'da atv'de!
- 8 Prenses Diana’yla sınıf arkadaşıydı, Yeşilçam’da zirveye çıktı! Deniz Akbulut’un dramı yürek yaktı: Eşinin şiddeti gözlerinden etti...
- 9 Tolga Karel'in büyük gururu! Kızı Mia'nın futbol başarısını kupalı pozla kutladı: "Aklıma hiç gelmezdi..."
- 10 Var Mısın Yok Musun'da büyük ödül hayaline veda! 500 binlik teklifi reddetti, sonu bakın nasıl bitti...