Medya düzenekli siyaset
Medya demokrasisi
Feuerbach, "çağımız göstergeyi gösterene, kopyayı orijinale, temsili gerçeğe ve görüntüyü öze tercih etmektedir" der. Bugünün Türkiye'sinde siyasal eyleme ve söze kaynaklık eden, her zaman yakıcı bir toplumsal sorunla yüzleşme kaygısı olmamaktadır. Hatta çoğu zaman söz konusu eylemin kökeninde yatıştırılması ya da oluşturulması arzu edilen bir gündem yer almaktadır. Medyada inşa edilen gündemler, bir süre sonra J. Baudrillard'ın deyişiyle "gerçekten daha gerçek" bir hal almakta ve siyasal inşa bu "yeni gerçeklik" üzerinde yükselmektedir. Siyasal alanın farklı kanatlarında konuşlananlar, siyasal performanslarını sergilerlerken bir yandan bu gündemleri tüketmekte, diğer yandan yeni gündemler oluşturmaya yönelik çaba sarf etmektedirler. Bu süreçte siyasi etkinliğin başarı ölçütü olarak medya görünürlüğü ihdas edilmekte, köşe yazarları "stratejist" konumuna oturtulmakta, yayın yönetmenlerinin desteklerini alabilmek için türlü türlü çabalar sarf edilmekte, politikacıların "imaj ve ilişki yönetimi"nden sorumlu basın danışmanları giderek en ayrıcalıklı konumlara gelmektedir. Kendisini medyanın taleplerine uyarlayan, diksiyonu düzgün, presentabl politikacı figürü, siyasetin medyaya yönelik bir etkinlikler bütününe dönüşmesinin en önemli ajanlarından biri olmaktadır. Bu medya düzenekli siyaset ortamı içinde, siyasal partilerin "örgüt içi iletişim"leri de ilginç bir hal almaktadır. "İç iletişim" dışarıda yürümekte, medya üzerinden akmakta, medyaya konuşmaktan bitap düşmüş yorgun parti yöneticileri bir kez daha kendi örgütleriyle medya üzerinden konuşmak "zorunda kalmak"tadırlar. Örgütlü parti mensupları ise toplumla liderlerinin medyadaki beyanları üzerinden konuşabilmekte, o beyanları ortamına uygun biçimde yeniden üretmektedirler.
Tek taraflı aktarım kültürü
Sağlıklı bir kamusal iletişim ve müzakere ortamının oluşumuna, toplumla değil medyayla diyalog kurmaya çalışan siyasetçi prototipinin katkıda bulunabildiğini söylemek zor. Diyalog yerine monologu, iletişim yerine iletimi oturtan tek taraflı aktarım kültürü giderek siyasal hayatımıza daha fazla etki etmektedir. Siyasal kampanya ideolojisi ise, seçim dönemlerinde halkla buluşmayı değil, halka lider göstermeyi ve medya görünürlüğüne yeni bir boyut kazandırmayı hedefleyecek bir süreç işletmekte ve bu tek taraflı aktarım kültürünü beslemektedir. Zira söz konusu ideolojinin temelinde yatan reklâm felsefesi, "pozisyon almayı" ve "hesap vermeyi" değil, "önerme kullanmaksızın" yuvarlak ifadelerle "sempati toplamayı" hedeflemektedir. Bugün ne yazık ki bahsi edilen tek taraflı aktarım kültürü ve toplum yerine medya ile konuşma çabası, gerçek bir gürültü ve diyalogsuzluğun, topluma ulaşamamanın, bireyi yok saymanın, çocuğu görmemenin, kadını tanımamanın, engelliye yüz çevirmenin, yoksulu unutmanın ve siyaseti olgun, sağlıklı, üst-orta sınıf erkekler arasındaki bir iktidar mücadelesine sıkıştırmanın önemli araçlarından birisi durumundadır. Belki de bu aşırılık ve kaos ortamında huzurcu ütopya yerine "kamusal hayır"ın teminatı sayılabilecek bir "kamusal aklın" koşulları üzerinde düşünmekte ısrar etmek gerekiyor. Ki J. Rawls buna "gerçekçi ütopya" diyor.
EN SON HABERLER
- 1 Ermeni tasarısı ve Senatonun Türkiye politikasına yaklaşımı
- 2 Muhabbetin tatlısı ikramın sağlıklısı!
- 3 Neden Erdoğan? Neden AK Parti?
- 4 Cumhurbaşkanı adaylarının siyasal iletişim stratejileri
- 5 İpek Coşkun: Türkiye Suriyelilerin vatandaşlığına hazır mı?
- 6 Tek başına iktidar mı koalisyon mu?
- 7 Rusya'nın Suriye hamlesinin anlamı
- 8 Seçim ne kadar güvenli?
- 9 Erdoğan'ın Rusya Ziyareti ve Türkiye-Rusya İlişkileri
- 10 Avrupa'nın ve Körfez ülkelerinin mülteci politikası nasıl şekilleniyor?