Ayrılık acısı neden bu kadar uzun sürüyor? İçsel dönüşümün anahtarı...

Geçtiğimiz ay bir seminer programı için Viyana'daydım. Şehrin zarif sokaklarında yürürken, taş duvarların ardında yıllardır susan ama hâlâ konuşan bir oda vardı aklımda: Sigmund Freud'un terapi odası. Orada ne bir çığlık yükselirdi ne de büyük cümleler kurulurdu... Ama her sessizlik, bir iç dünyanın çatırdayışını anlatırdı. Seminerde, ruhsal dönüşüm, kalp yaraları ve insanın kendi içine yaptığı yolculuklardan konuştuk. Ama en çok bir katılımcının şu sorusu içime dokundu:
"Ayrılık acısı neden bu kadar uzun sürüyor?"
İşte o anda Freud'un yıllar önce söyledikleri geldi aklıma:
"Bilinçaltı, sevdiği şeyi bir anda terk etmez. Onu tanıdığı tüm yollarla tutmak ister."
Yani birisi gider... Ama biz onun hatırasını, kokusunu, sesini... içimizde tutmaya devam ederiz. Ve bazen sanırız ki; gidenin ardından sadece sessizlik kalır. Ama aslında...